SUGARDADDY

Als wij vakantie hebben lezen we de krant. En wel die van wakker Nederland. Want die is overal te koop.

Uiteraard lees ik met aandacht de dagelijkse column van ' Culipro' Ramon Beuk. Iedere dag pent hij een recept neer voor 4 personen.

Hij brengt zijn passie voor koken over, lekker koken hoeft niet moeilijk te zijn en voor speciale gelegenheden bewaard te worden. Via onderstaande link kom je in de receptendatabase en vind je een greep uit zijn vele culinaire uitspattingen. Aldus de website van onze tv kok.

Deze recepten zijn overigens allemaal na te lezen op: http://www.telegraaf.nl/etenengenieten/recepten/

2 zaken vielen mij ogenblikkelijk op:

- het veelvuldige gebruik van fruit en vruchten

- in bijna elk recept wordt suiker gebruikt, of een ingekookt stroopje van het een of ander.

Wat zou hier achter zitten? Wordt Ramon gesponsord door de suikerfabrikanten? Of heeft hij 'gewoon' een sweet tooth? Een blik op de receptenpagina van Suikerinfo.nl , de officiele website van grootproducent Suikerunie leert mij dat men hier spaarzamer omgaat met het gebruik van suiker in de recepten dan de heer Beuk.

1 eetlepel wordt wel genoemd, het is dan ook een website over suiker, niks meer en niks minder!

Maar sommige recepten van Beuk daarentegen vragen 2 tot 4 eetlepels suiker!

Tel uit je winst. Dat heb ik dus even gedaan. Ik heb een greep gedaan uit een willekeurige week met Ramon recepten.

Het totaal voor 4 personen komt te staan op: 22,5 eetlepels + 50 gram suiker. Plus iets meer dan 5 dl. rode port, gembersiroop, ketjap manis of anders.

Normaalgesproken doe ik maanden met een pak suiker. Behalve als we eens een taartje bakken. Zou ik gaan Ramon-koken, dan gaat zo'n pak beduidend sneller leeg!

In deze tijd waarin de mensen dikker en dikker worden en steeds meer Nederlanders ongemerkt Diabetes type II hebben of krijgen, zou het prettig zijn dat er recepten komen waar geen suiker in verwerkt is. Een schep suiker in een gewone maaltijd, dat hoeft toch niet? Zelf ben ik ook niet dol op het gebruik van fruit in een warme maaltijd. Maar dat is mijn persoonlijke mening. Ik ken zat mensen die dol zijn op Tong Picasso, chutneys en Pilav.

Anno 1975 was er al een prachtig boek van William Dufty over de Sugarblues. Hij was zijn tijd ver vooruit en concludeerde destijds dat suiker een verslavend middel was. Later kreeg hij gelijk toen uit studies bleek dat er inderdaad verbanden bestaan tussen suikerverslaving, obesitas, diabetes en depressies.

Het verbaast me daarom zo dat een moderne kok zoveel suiker nodig heeft voor de bereiding van zijn maaltijden. Ik verwijt de voedingsmiddelenindustrie in dit land altijd het gebruik van suiker als goedkope smaakmaker. Slasauzen, mayonaises en dressings, pakjes en zakjes, alles is mierzoet, blèeeech! En maak het daarom zelf, of neem het mee uit Belgie of Frankrijk.

Beste Ramon, doe mij en je grote schare fans een plezier: mag het alsjeblieft een schepje minder zijn voortaan?

Voor de liefhebbers volgt hier het recept van bovenstaand plaatje:

Wilde spinaziesalade met biefstuk en tomaatjes
Nodig voor 4 personen:
800 gr kleine aardappels
200 gr wilde spinazie
500 gr biefstuk
250 gr cherrytomaatjes
½ dl rode port
2 limoenen
2 eetlepels suiker
½ dl olijfolie
2 eetlepels verse dragon

Dit is echt een heel snel gerecht. Afgezien van het koken van de aardappels ben je binnen tien minuten klaar. Het is een kwestie van even alles klaar leggen en dan in één keer door. We willen vandaag roosteren, niet stoven. Als de pan niet echt heet is, gaat het zeker mis en krijgen we tomatensap. Hoog vuur dus!
Kook de aardappels in de schil, laat ze uitstomen en snijd ze in de lengte doormidden.
Verhit een koekenpan met een klein drupje olie op hoog vuur. Voeg de aardappels en even later ook de doorgesneden tomaatjes toe en rooster kort. Haal uit de pan en leg apart. Bak de in dunne plakjes gesneden biefstuk kort in de hete pan en breng ze op smaak met zout en peper. Zet ook het vlees apart. Blus de hete pan af met de port en het limoensap. Draai het vuur uit, voeg de suiker, dragon en olie toe en roer goed door. Serveer direct.
Leg wat wilde spinazie op een bord. Verdeel de geroosterde aardappels en tomaatjes erover. Leg daarop wat plakjes biefstuk en bedruppel met de dressing.

Bereidingstijd: 30 min.

Roze Knoflook

Heeft u dat ook wel eens?

Je houdt van koken, dus gebruik je af en toe een ferme bol knoflook. En dikwijls komt dat spul dan uit China. Niks ten nadele van China, maar de knofjes vertonen vaak schimmelplekjes, zijn haast altijd beschadigd en echt vers zijn ze nooit.

Iemand had me verteld dat ik dan eens bij een groothandel moest zoeken, want daar verkochten ze 'van die goeie Franse'. Dus ik naar de ISPC, een verhaal op zich natuurlijk, maar daar verkochten ze roze knoflook...maar niet met het label rouge. Wel voor erg veel geld....

Dus ik naar de Sligro, ook een leuke culinaire shopervaring, maar daar kwam de knoflook, ondanks het bordje wat boven het product hing met Roze Lautrec Knoflook, uit Argentinië. Hmmm. Die heb ik ook maar laten liggen. De Makro zit in onze plaats op de hoek van de Sligro, dus daar gekeken, en waarempel, ze verkopen daar Roze Lautrec Knoflook. Maar het was nog oogst van vorig jaar.

En de prijs was stevig.

Maar ik begon toch wel visioenen te krijgen van sappige roze knoflook. Een jeugdherinnering kwam bovendrijven, toen ik als puber eens op vakantie was ten zuiden van de stad Albi, waar ik het jaarlijkse knoflookoogstfeest heb mogen meemaken. Geweldig vond ik dat. De dorpelingen hadden een aantal weken keihard gewerkt om de knofjes met de hand te oogsten. Die werden vervolgens in open schuren aan het plafond te drogen gehangen. En in zo'n prachtige oude open schuur was het dorpsfeest. Men kon er drinken en er was een BBQ. En men hield zich bezig met de nieuwe oogst. Ze draaiden strengen in no time bij elkaar en hielden hier zelfs wedstrijden in! Ook werd de knoflook gekeurd, dit ging als volgt: men neme een teen knoflook en ete hem op! Dat vond ik behoorlijk stoer. En het leek me tevens een prima afschrikmiddel tegen muggen, vampiers en ander gespuis.

Dat was dus de knoflook waar ik naar op zoek was. En laat ik nou op internet vinden waar ik naar zocht.

Een mooie site over de roze Lautrec knoflook en een Nederlandse site van het bedrijfje Car l'eau, die mooie eerlijke (en met eerlijk bedoel ik gedocumenteerde en traceerbare) knoflook en andere producten verkoopt.

Dus daar heb ik een aantal strengen besteld.

Ik was naar mezelf toe in een genereuze bui dus kocht er meteen een knoflookmolentje bij, wat de knoflook snijdt en niet verplettert. Zo behoud je dus de sappen en vluchtige oliën. (prima ding trouwens als je uitgebreid wilt koken om vantevoren een ruime portie knoflook te snipperen)

De roze knoflook viel me een beetje tegen eerlijk gezegd. Ik had een streng met wat 'stoffige' knoflook en als de geur niet goed is, kan het een heel gerecht bederven. Dit mailde ik naar Car l'eau, die prompt reageerde: Omdat we ons aan het eind van het seizoen bevinden, kan het zijn dat de knoflook wat in kracht afneemt, of dat er een pit in het centrum komt.

Ze vonden het heel spijtig dat het product niet aan de verwachtingen voldeed. Graag wilden ze het nummer wat op het rode label stond om in Frankrijk navraag te doen. Op dit label staat de naam van de producteur en zo blijft uiteraard de kwaliteit gewaarborgd. Ik kreeg per omgaande mijn geld teruggestort en de belofte dat ik bij de nieuwe oogst een proefje zou krijgen van de verse roze Lautrec knoflook.

En vorige week was het zo ver. Hiephiep, een mooi doosje met de post met daarin een streng superverse roze knoflook, keihard, met roze blosjes.

De geur is verukkelijk, maar niet heel scherp. De smaak is geweldig.

Er zat een aardig kaartje bij met: Zoals beloofd! Kijk, dat vind ik nog eens leuk. Een serieus bedrijf met respect voor de klant en hart voor de producten. 10 punten voor Car l'eau. Hier moet u zijn voor de échte verse roze knoflook. Label Rouge. En niks duurder dan in de horecagroothandel.

http://www.carleau.com/

Ik verheug me er al op om met de knoflook te gaan koken. Op het wensenlijstje staat al een van mijn lievelingsrecepten, gebaseerd op een recept van Patricia Wells, uit het boek Bistro cooking uit 1989. Ik heb het enigszins veranderd, omdat ik het gecombineerd heb met het recept van Kip van Tante Paulette uit Lyon.

Recept knoflookkip:

Ingredienten:

1 struise (boeren)kip, bij voorkeur ook een label rouge

een paar stengels bleekselderij, in kleine blokjes gesneden.

ca. 3 bollen roze Lautrec knoflook, tenen schoongemaakt.

(een gedeelte wordt in plakjes gesneden)

2 a 3 glazen witte wijn, evt. aangevuld met kippenbouillon

zout, zwarte peper en vers geraspte nootmuskaat

olijfolie en 1 el. boter.

Scheut cognac

Kruid de kip met royaal zout, nootmuskaat en wat zwarte peper naar smaak.

Braad de kipstukken aan, tot het vel goudgekleurd is.

Doe dit evt. in 2 keer.

Haal kip eruit en bak in braadvet eerst de bleekselderij en daarna de knoflook even aan.

Kip erbij en cognac toevoegen en aansteken.

Kip en groente flamberen

Wijn toevoegen

Evt. wat bouillon erbij.

Laten sudderen tot kipstukjes gaar zijn en saus wat is ingekookt.

Lekker met een goed stuk brood (soppen mag!) en een groene of tomatensalade.

Gereedschap

Een rasp waarbij je moeiteloos de hardste kaassoorten tot fluffy wolken raspt...geen oude harde stukjes meer weggooien, nee, alles wordt gebruikt. Ze zijn geweldig voor het raspen van citrus-zest, chocolade of nootjes. Mijn eerste raspje kwam eind vorig jaar in huis, nadat mijn kaasmolentje was overleden. Hij had zich stukgebeten op een oud droog stukje Grana Padano en ging krakend en met een ovaal en stukgeknepen trommeltje ten onder.

Behoorlijk verslavend zijn ze, die raspjes van Microplane, je begint met eentje en bouwt dan gestaag een collectie op.

Ik kan niet meer zonder en loer op nog een paar modellen, die ik als 'musthaves' in mijn keuken wil.

Het verhaal van Microplane laat zich lezen als een boek.

"De broers Richard en Jeff Grace uit Arkansas bedachten een concept om superscherp gereedschap te maken. In hun bedrijf, wat zich toelegde op gestansde onderdelen voor de hightech printer industrie, slingerden altijd wel wat stukken vlijmscherp staal rond. Daar wilden ze wat mee doen.

Want ze moesten altijd moeite doen om zich niet te snijden en draaiden het helemaal om. Wat nou als je persé iets zou willen snijden?

De resultaten van hun eerste prototypes zijn her en der op de kantoren nog te zien; er is haast geen bureau meer in het bedrijf wat geen afgevijlde hoeken heeft, alles werd 'gemicroplaned' !

En het gereedschap was geboren.

In 1994 was mevrouw Lee in Canada, een Armeense sinaasappelcake aan het bakken en ze had hiervoor veel zest nodig. Uit frustratie met haar zesteur, pakte ze een stuk nieuw gereedschap dat haar man juist had meegenomen uit zijn ijzerwarenwinkel 'Lee Valley Tools'. Ze was zeer verbaasd. De sinaasappelzest liet zich makkelijk bewerken en viel als oranje sneeuw uit de rasp. De familie Lee was opgetogen over het product, ze aten de cake en herschreven de productomschrijving van de rasp in hun winkelcatalogus.

De Microplane rasp had een eigen plekje veroverd in de keuken. "

Van hier begon de opmars.

Microplane heeft nu verschillende lijnen met verschillende raspen, in verschillende maten. Het nieuwste product is een zoutrasp om Himalayazoutkristallen fijn te maken.

Verder is men bezig met de ontwikkeling van een lijn voor persoonlijke verzorging, met ondermeer voor de voeten een eeltrasp.

Een leuk adres voor Italiaanse produkten

Aangezien ik altijd erg zenuwachtig word van een slechtgevulde voorraadkast, rij ik eens in de zoveel tijd naar het mooigelegen plaatsje Hedel, waar zich in een loods op het industrieterrein de heerlijkste Italiaanse schatten bevinden. Ik koop er mijn pasta, de carnarolirijst voor de risotto, bloem van harde tarwe, polenta, mijn zoute capperi, de welbekende Porcinibouillonblokjes in het mooie doosje van Star, een mooie fles (troebele) olijfolie, zeezout (grof en fijn), gedroogde oregano en natuurlijk de blikjes met de witte reuzenbonen (fagioli bianchi di spagna van Bonapti). Enfin, dan hebben we het nog niet over de olijven, de zongedroogde tomaten op olie en kruiden, de gemarineerde artisjokhartjes en ander lekkers in de pot. Wat dacht u van zoute ansjovisjes? Met het graatje er nog in. Ze zijn heerlijk. Ze worden dik in het zout gelegd en het potje wordt afgevuld met olie. Zeer lang houdbaar!

Op gebied van dierlijke eiwitten is er nog meer lekkers: Er is een kaas en vleeshoek in het magazijn, waar men als particulier op zaterdag vers kan laten snijden. Heerlijke salami's, San Daniele ham en niet te vergeten: Bresaola. Prachtig gedroogd rundvlees. Dungesneden, op een mooi bord draperen, met wat krullen parmezaan en een blaadje rucola. Goede olie erover en een stuk goed brood erbij! Simpel en zo heerlijk!

Ik neem altijd een stukje Parmigiano Reggiano mee, en natuurlijk Taleggio, een geurig maar ook zacht kaasje met een rode korst. Maar er is ook Provolone, Grana Padano, of lekkere Pecorino Sardo.

Ook is er een koelvitrine met wat stukjes afgewogen, gesealde kaassoorten, die je ook door de weeks gewoon mee kunt nemen.

Kom je er rond kerstmis, dan tref je er bijzondere lekkernijen aan. Bijvoorbeeld is er dan ham te koop van wildzwijn, er zijn bergen met kleurige doosjes pannetone opgesteld, heerlijke likeurtjes en natuurlijk allerhande soorten koffie en wijnen.

Stel je niet teveel voor van de omgeving. Het is géén winkel. Het is écht een groothandel, met dozen met spulletjes erin. Soms in best grote verpakkingen. Maar wat kom ik er toch graag en wat kan je er lekker neuzen en shoppen.

Vaak krijg je een kopje espresso aangeboden terwijl de factuur gemaakt wordt. Een vriendelijk en gastvrij gebaar van de familie Siletti.

Ze staan altijd klaar met (wijn)advies of met een leuk recept. Informeer van tevoren even naar de openingstijden of de verkrijgbaarheid van een bepaald product. Siletti, Veldweg 16, Hedel. 073- 5992298

Site: http://www.silletti.nl/

De vis wordt...

Badpaviljoen Domburg

Als je bijna 5 weken op je bootje op de Zeeuwse wateren bivakkeert, wil je natuurlijk graag eens een lekker visje verschalken. Zelf vangen is niet echt mijn ding en ik houd ervan om een 'missie' te hebben op vakantie. We gingen dus op zoek naar verse vis. Gelijk maar eens goed aangepakt en we togen over de Oosterscheldekering naar Walcheren, waar we voor lunch hadden geboekt bij het Badpaviljoen, wat een complete renovatie en metamorfose (in de goede zin van het woord!) heeft ondergaan.
De eigenaren, Ferdie Dolk en Mirjam Joziasse waren voorheen de uitbaters van het Groot Paradys in Middelburg, een sublieme eetgelegenheid met een Michelinster. De verwachtingen waren natuurlijk ook hooggespannen. WAT zouden we gaan proeven?
De sfeer was bij binnenkomst al heel anders, niet te vergelijken, vrolijke gasten in summiere (bad) kleding voerden de boventoon op het Grandcafé achtige terras. Omdat op de website een heel beknopte weergave te lezen is van hetgeen de kaart te bieden heeft, zonder vermelding van de geldende prijzen, wisten we dus ook niet dat deze kaart ook grandcaféachtig van opzet was. Een 3 gangen-lunchmenu was er bijvoorbeeld niet. De geldende prijzen zijn behoorlijk gepeperd! We besloten wat oesters vooraf te nemen, die waren heerlijk, vers, ziltig en glashelder, op ijs geserveerd, met een kneepje citroen of met wat azijn/sjalottenmengsel. Brood erbij en smullen maar.
Van ons gezelschap nam 1 persoon de Salade Niçoise (vrij vertaald naar) met gegrilde tonijn. De 2 stukken tonijn werden well done geserveerd, heel jammer dus! 2 personen namen de dagschotel met vis en Zeeuwse kokkeltjes in een vissaus, dat was een lekker gerecht. De andere 2 waren zó geschrokken van de doorbakken tonijn, dat ze voor het vlees gingen. Een entrecote met wat zeeuwse groenten erbij, lamsoren om precies te zijn. Een heerlijk product wat ik, net als de zeekraal elke dag wel kan eten, zo lekker.
Hier een aardig linkje met bovengenoemde groenten en andere lekkernijen. http://www.z-z-z.nl/nl/zeeuwse-zilte-zaligheden_
Toch ben ik maar even gauw achter de bediening aangesprint, om aan de keuken te vertellen dat ik dit vlees beslist niet doorbakken wenste. Oeps, vergeten te vragen, maar komt goed, wij serveren hem altijd medium.
Welnu dat bleek ook niet helemaal te kloppen, maar hij was minder doorbakken dan de tonijn in elk geval.
De junior in ons gezelschap ging voor de Zeeuwse hamburger met huisgemaakte ketchup. (deze kostte ca. een tientje) Helaas vond hij de ketchup te 'dun'...Maar de mayo was weer top en huisgemaakt. We besloten om het toetje onderweg te nuttigen, een ijsje op het strand, jaja, zo hoort dat. De rekening inclusief drinken (2 flesjes wit en 2 glazen rood en wat water (men had geen karaf kraanwater dus we moesten dure flessen nemen) en fris bedroeg 275 euro voor 4 personen + kind. Straffe kost. Voor mij stond het gebodene niet in verhouding tot de prijzen.

Bent u al gastroseksueel?

Man van nu is gastroseksueelHoe kun je als man een vrouw verleiden? Met je kookkunsten, blijkt uit Engels onderzoek. Ze worden gastroseksuelen genoemd: een nieuwe generatie Britse mannen die koken meer als een hobby dan als een huishoudelijke bezigheid beschouwt en de keuken ziet als de plek om vrienden en een toekomstige partner te imponeren.Dat blijkt uit een onderzoek van het foodbedrijf PurAsia. Overigens kunnen gastroseksuelen zowel mannen als vrouwen zijn; wat ze delen is hun liefde voor eten.48 procent van de ondervraagden zegt dat iemands kookkunsten hem of haar aantrekkelijker maken. Ook blijkt dat 60 procent van de Britse mannen tegenwoordig geregeld kookt voor familie en vrienden. Op tafel verschijnt dan niet de traditionele Britse pot, maar ingewikkelde buitenlandse gerechten. De populariteit van chefkoks als Gordon Ramsay en Jamie Oliver, die koken tot een macho-kunst verheffen, speelt daarbij een rol, zo blijkt uit het onderzoek.Volgens het PurAsia-onderzoek is de gemiddelde mannelijke gastroseksueel 25-44 jaar oud en bereisd. Koken doet hij voor z’n plezier en om bewonderd te worden. Hij citeert Jamie Oliver, gevolgd door een andere held, Gordon Ramsey. Culinaire tv-programma’s als Masterchef en Hell’s Kitchen zijn geliefd.Het aantal gezinnen waarin Britse mannen meehelpen in de keuken is gestegen van 27,5 procent (in de periode net na de Tweede Wereldoorlog) tot 66,5 procent in 2008. Andere huishoudelijke taken dan koken scoren bij mannen overigens niet hoog, zo blijkt uit het onderzoek. Een vijfde van de vrouwen zegt dat hun partner een betere kok is. Dat aantal loopt op tot een kwart bij vrouwen jonger dan 34 jaar. Volgens het onderzoek heeft de toename van het aantal werkende vrouwen mede geleid tot de komst van de gastroseksueel. [bron: Daily Mail Zestz]

Het Mossel en Oestermekka, Yerseke

Een dorp van niks. Maar éten kan je er! Als je van vis houdt tenminste. Want dat is toch het meest prominent op de kaart aanwezig van de diverse restautants. Ik heb een wensenlijstje met adressen waar ik in dit schone dorp van kreeften, mosselen en oesters nog allemaal wil gaan eten.Eén adres kan ik doorstrepen van de lijst. Een grappig en leuk adres in de jachthaven. Een veredelde viskraam, frietenkot, met plestik tafeltjes en het bestek gewikkeld in blauwe servetjes. Het is de Viskêête van Piet van Oost. Piet is een handelaar in mosselen en oesters. Hij doet ook in vis. Midden in de jachthaven van Yerseke staat zijn zaak. http://www.pietvanoost.nl/
Rechts de oesterputten met de bijbehorende kleine huisjes. Links de Alexanderhaven voor de jachtjes. En in het midden staat pront de Keet van Piet. Op een aantal huisjes tref je zijn naam aan, daar bevinden zich de verse mosselen en oesters. De viskotter ligt voor de deur en valt bij eb droog en hangt er een beetje zielig bij....Maar bij vloed is het een bedrijvigheid van jewelste. Dan varen scheepjes vol met mosselen af en aan en worden gelost aan de smalle kade. Je kan er eenvoudig eten. Verse vis. Er komen Zeeuwen, veel belgen en intrigerende koppels van oudere heren met spannende Aziatische wederhelften. Iedereen heeft één doel voor ogen: Lekker eten voor een schappelijke prijs. Je krijgt er gratis het mooiste uitzicht over de Oosterschelde bij.Bij binnenkomst stuit je op een enorm homarium, waar de Oosterscheldekreeft vrolijk rondkruipt. In de bak ernaast de mindere goden. Ook lekker, maar minder verfijnd: de Canadese kreeft. Ik dacht altijd dat het een fabeltje was dat de Oosterscheldekreeft een beetje blauwïge gloed had. Tot ik oog in oog stond met een exemplaar die van grote diepten vandaan kwam. Hij was lavendelblauw, ongelogen. Wat een prachtig dier! (ahum en het water liep me in de mond) Maar goed, we kwamen om te eten en wat kiest men zoal, op een mooie zaterdagmiddag in Zeeland? Hmm. om te beginnen dan maar een harinkje, die ter plekke en geheel volgens de regelen der kunst werd schoongemaakt. Terwijl we onze haring zaten te smullen (de prijs per stuk bedraagt 1.95 in de Viskêête, in de viskraam ernaast koop je dezelfde haring van Piet 4 voor 6 euro) bedachten we dat we oesters wilden hebben. Die werden ons dus afgeraden. Jaja, en terecht. De oesters waren nog niet op oorlogssterkte en het is eigenlijk te vroeg in het seizoen. Ze kunnen nu melkachtig wit zijn. (wat overigens klopt, want vanaf onze boot in de Grevelingen hebben we een paar oestertjes opgedoken voor consumptie, maar die durfden we vanwege de melk niet te eten)Dus geen verse oesters (die overigens 1.50 per stuk kosten) Maar dan toch wel een paar gegratineerde oesters (1.75 per stuk) Ach, gewoon even voor de smaak.Daarna gingen we ertegenaan met een dampende kop huisgemaakte kreeftensoep. Die kost 7.50 per kop, maar dan krijg je er royaal brood en (kruiden) boter bij en ook een klein slokje franse cognac voor d'r in...Deze soep bevatte dus ongehoord grote stukken pure kreeft, was pittig en goed op smaak. En het goede nieuws was: voor 9.95 kan je een liter in de naastgelegen viskraam meenemen (diepvries dan).We begonnen wat bodem te voelen en gingen toch voor een visje. Ik had geweldige mosselen, gekookt, simpel, lekker.Er zaten 2 sausjes bij, maar die vind ik nooit zo lekker, het is van dat pottenspul, zonde van die lekkere schaaldieren. Dat hebben ze niet nodig!Mijn verkering had een paar slip (hoewel ze het hier met de gevreesde B schrijven) tongetjes, 3, met frieten en saus, voor 12.50.En junior zat te smullen van kibbelingetjes met frieten erbij. Jongens wat een feest. Voor de mosselen betaalden we 16.95.Tijdens een volgend bezoek namen we eens een gezonde salade Zeekêête met diverse soorten vis, een reusachtige portie trouwens, ik had de garnalensalade, met wat roze maar merendeels grijze garnaaltjes, bijna meer dan ik op kon. Zo'n bordje vis kost dan ca. 12.00 euro.De Zeekêête heeft er een fan bij in elk geval. Volgende keer ga ik voor de kreeft, maar dan niet met de cocktailsaus, ik vraag er wel brood en (gesmolten?) boter bij, dan kan er niks meer misgaan.De volgende resto's hopen wij op (korte) termijn nog te gaan bezoeken in dit culinaire visdorp.Vistro Nolet, het menu wat op het krijtbord buiten hing was zeer verleidelijk. http://www.nolethetreymerswale.nl/index.php?id=107&name=De%20Vistro&language=1En ook graag een tochtje naar de Oesterbeurs, vanwege de aantrekkelijke menukaart en de goede prijs/kwaliteitverhouding (aldus Michelin)http://www.oesterbeurs.nl/Uiteraard volgt tzt een verslag.
Geplaatst door Mel op 12:49
Labels: visje eten