In een groen groen groen groen....

Tijdens een wandeling met de hond liep ik langs een veld waar zojuist verse venkelknollen waren geoogst. De lucht geurde naar anijs en ik zag dat er tijdens het (machinaal?) rooien nog vele knolletjes waren overgeslagen en waren blijven liggen.

Dus we zijn het veld eens opgelopen en hebben wat stronkjes uitgezocht en mee naar huis genomen. Ook wat vers groen was snel geplukt.

Ik had een mooi stuk zalmfilet en besloot het simpel te houden.

Hierbij kwam een aardappel en nog wat versgeplukte lamsoor uit Zeeland. En natuurlijk een flink bedje van ons gevonden voorwerp.

Een pan met rösti van Zeeuwse kleipiepers, snel schillen en raspen in de Magimix. Zout en peper erbij en in een niet te grote koekenpan bakken (met deksel erop) 1 x keren en afbakken.

De wok werd opgestookt en gevuld met venkel.

Goede producten hebben geen poespas nodig. Alleen een klont boter.

De venkel ging in stukjes in de wok met wat bretonse boter, een beetje knoflook en zeezout. Toen het begon te caramelliseren, deed ik er een kneepje citroensap bij. Klaar in 7 minuten! Dit was het bedje voor de zalm. De filet was zo mooi en vers, ook die werd alleen gebakken met wat peper en zout.

Lamsoortjes vlug gewokt in een hete pan. Puntje rösti met de goede smaak van Zeeuwse Frieslanders (je moet er maar opkomen), bordje opgemaakt en smullen maar. Glaasje Sauvignon Blanc erbij om het af te maken. Dit was wat je noemt snelle hap, echt fastfood.

Eten van het boerenland. Zó klaar. Maar wat lekker!

Van de opbrengst van onze volgende wandeling ga ik een venkelsoepje koken.

Leuke recepten en info over deze lekkere groente kan je hier vinden, een prachtige site over venkel: http://www.venkel.nl/templates/dispatcher.asp?page_id=1576

Roze Knoflook

Heeft u dat ook wel eens?

Je houdt van koken, dus gebruik je af en toe een ferme bol knoflook. En dikwijls komt dat spul dan uit China. Niks ten nadele van China, maar de knofjes vertonen vaak schimmelplekjes, zijn haast altijd beschadigd en echt vers zijn ze nooit.

Iemand had me verteld dat ik dan eens bij een groothandel moest zoeken, want daar verkochten ze 'van die goeie Franse'. Dus ik naar de ISPC, een verhaal op zich natuurlijk, maar daar verkochten ze roze knoflook...maar niet met het label rouge. Wel voor erg veel geld....

Dus ik naar de Sligro, ook een leuke culinaire shopervaring, maar daar kwam de knoflook, ondanks het bordje wat boven het product hing met Roze Lautrec Knoflook, uit Argentinië. Hmmm. Die heb ik ook maar laten liggen. De Makro zit in onze plaats op de hoek van de Sligro, dus daar gekeken, en waarempel, ze verkopen daar Roze Lautrec Knoflook. Maar het was nog oogst van vorig jaar.

En de prijs was stevig.

Maar ik begon toch wel visioenen te krijgen van sappige roze knoflook. Een jeugdherinnering kwam bovendrijven, toen ik als puber eens op vakantie was ten zuiden van de stad Albi, waar ik het jaarlijkse knoflookoogstfeest heb mogen meemaken. Geweldig vond ik dat. De dorpelingen hadden een aantal weken keihard gewerkt om de knofjes met de hand te oogsten. Die werden vervolgens in open schuren aan het plafond te drogen gehangen. En in zo'n prachtige oude open schuur was het dorpsfeest. Men kon er drinken en er was een BBQ. En men hield zich bezig met de nieuwe oogst. Ze draaiden strengen in no time bij elkaar en hielden hier zelfs wedstrijden in! Ook werd de knoflook gekeurd, dit ging als volgt: men neme een teen knoflook en ete hem op! Dat vond ik behoorlijk stoer. En het leek me tevens een prima afschrikmiddel tegen muggen, vampiers en ander gespuis.

Dat was dus de knoflook waar ik naar op zoek was. En laat ik nou op internet vinden waar ik naar zocht.

Een mooie site over de roze Lautrec knoflook en een Nederlandse site van het bedrijfje Car l'eau, die mooie eerlijke (en met eerlijk bedoel ik gedocumenteerde en traceerbare) knoflook en andere producten verkoopt.

Dus daar heb ik een aantal strengen besteld.

Ik was naar mezelf toe in een genereuze bui dus kocht er meteen een knoflookmolentje bij, wat de knoflook snijdt en niet verplettert. Zo behoud je dus de sappen en vluchtige oliën. (prima ding trouwens als je uitgebreid wilt koken om vantevoren een ruime portie knoflook te snipperen)

De roze knoflook viel me een beetje tegen eerlijk gezegd. Ik had een streng met wat 'stoffige' knoflook en als de geur niet goed is, kan het een heel gerecht bederven. Dit mailde ik naar Car l'eau, die prompt reageerde: Omdat we ons aan het eind van het seizoen bevinden, kan het zijn dat de knoflook wat in kracht afneemt, of dat er een pit in het centrum komt.

Ze vonden het heel spijtig dat het product niet aan de verwachtingen voldeed. Graag wilden ze het nummer wat op het rode label stond om in Frankrijk navraag te doen. Op dit label staat de naam van de producteur en zo blijft uiteraard de kwaliteit gewaarborgd. Ik kreeg per omgaande mijn geld teruggestort en de belofte dat ik bij de nieuwe oogst een proefje zou krijgen van de verse roze Lautrec knoflook.

En vorige week was het zo ver. Hiephiep, een mooi doosje met de post met daarin een streng superverse roze knoflook, keihard, met roze blosjes.

De geur is verukkelijk, maar niet heel scherp. De smaak is geweldig.

Er zat een aardig kaartje bij met: Zoals beloofd! Kijk, dat vind ik nog eens leuk. Een serieus bedrijf met respect voor de klant en hart voor de producten. 10 punten voor Car l'eau. Hier moet u zijn voor de échte verse roze knoflook. Label Rouge. En niks duurder dan in de horecagroothandel.

http://www.carleau.com/

Ik verheug me er al op om met de knoflook te gaan koken. Op het wensenlijstje staat al een van mijn lievelingsrecepten, gebaseerd op een recept van Patricia Wells, uit het boek Bistro cooking uit 1989. Ik heb het enigszins veranderd, omdat ik het gecombineerd heb met het recept van Kip van Tante Paulette uit Lyon.

Recept knoflookkip:

Ingredienten:

1 struise (boeren)kip, bij voorkeur ook een label rouge

een paar stengels bleekselderij, in kleine blokjes gesneden.

ca. 3 bollen roze Lautrec knoflook, tenen schoongemaakt.

(een gedeelte wordt in plakjes gesneden)

2 a 3 glazen witte wijn, evt. aangevuld met kippenbouillon

zout, zwarte peper en vers geraspte nootmuskaat

olijfolie en 1 el. boter.

Scheut cognac

Kruid de kip met royaal zout, nootmuskaat en wat zwarte peper naar smaak.

Braad de kipstukken aan, tot het vel goudgekleurd is.

Doe dit evt. in 2 keer.

Haal kip eruit en bak in braadvet eerst de bleekselderij en daarna de knoflook even aan.

Kip erbij en cognac toevoegen en aansteken.

Kip en groente flamberen

Wijn toevoegen

Evt. wat bouillon erbij.

Laten sudderen tot kipstukjes gaar zijn en saus wat is ingekookt.

Lekker met een goed stuk brood (soppen mag!) en een groene of tomatensalade.

Gereedschap

Een rasp waarbij je moeiteloos de hardste kaassoorten tot fluffy wolken raspt...geen oude harde stukjes meer weggooien, nee, alles wordt gebruikt. Ze zijn geweldig voor het raspen van citrus-zest, chocolade of nootjes. Mijn eerste raspje kwam eind vorig jaar in huis, nadat mijn kaasmolentje was overleden. Hij had zich stukgebeten op een oud droog stukje Grana Padano en ging krakend en met een ovaal en stukgeknepen trommeltje ten onder.

Behoorlijk verslavend zijn ze, die raspjes van Microplane, je begint met eentje en bouwt dan gestaag een collectie op.

Ik kan niet meer zonder en loer op nog een paar modellen, die ik als 'musthaves' in mijn keuken wil.

Het verhaal van Microplane laat zich lezen als een boek.

"De broers Richard en Jeff Grace uit Arkansas bedachten een concept om superscherp gereedschap te maken. In hun bedrijf, wat zich toelegde op gestansde onderdelen voor de hightech printer industrie, slingerden altijd wel wat stukken vlijmscherp staal rond. Daar wilden ze wat mee doen.

Want ze moesten altijd moeite doen om zich niet te snijden en draaiden het helemaal om. Wat nou als je persé iets zou willen snijden?

De resultaten van hun eerste prototypes zijn her en der op de kantoren nog te zien; er is haast geen bureau meer in het bedrijf wat geen afgevijlde hoeken heeft, alles werd 'gemicroplaned' !

En het gereedschap was geboren.

In 1994 was mevrouw Lee in Canada, een Armeense sinaasappelcake aan het bakken en ze had hiervoor veel zest nodig. Uit frustratie met haar zesteur, pakte ze een stuk nieuw gereedschap dat haar man juist had meegenomen uit zijn ijzerwarenwinkel 'Lee Valley Tools'. Ze was zeer verbaasd. De sinaasappelzest liet zich makkelijk bewerken en viel als oranje sneeuw uit de rasp. De familie Lee was opgetogen over het product, ze aten de cake en herschreven de productomschrijving van de rasp in hun winkelcatalogus.

De Microplane rasp had een eigen plekje veroverd in de keuken. "

Van hier begon de opmars.

Microplane heeft nu verschillende lijnen met verschillende raspen, in verschillende maten. Het nieuwste product is een zoutrasp om Himalayazoutkristallen fijn te maken.

Verder is men bezig met de ontwikkeling van een lijn voor persoonlijke verzorging, met ondermeer voor de voeten een eeltrasp.