Posts tonen met het label ervaringen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ervaringen. Alle posts tonen

zondag 14 september 2008

Aardig initiatief


U kent het misschien wel, je wilt iets afspreken voor een dameslunch, het is een prachtige nazomerdag, dus je wilt het liefst lekker rustig buiten zitten en kunnen babbelen.

Het is een doordeweekse dag, dus we houden de hand op de knip, want we hebben een beperkt budget. Waar kan je lekker ongestoord buiten zitten? Een van de dames kwam met het voorstel om naar Etenstijd te gaan in Tilburg.
Etenstijd? Is dat niet die massale eettempel, waar het altijd zo druk is? Zo'n formule restaurant, waar je betaalt en dan gaat eten? Vaste prijs en onbeperkt schransen...
Nou nee, ze had het over De Serre, weliswaar in hetzelfde restaurant, je kan er binnen en buiten zitten, maar de lunch is toch heel anders van opzet.
Sinds 18 augustus is het mogelijk om in De Serre te lunchen. Men kan dan een keuze maken van de uitgebreide lunchkaart. De Serre heeft tijdens de lunch personeel rondlopen van de Stichting Prisma, mensen met een verstandelijke beperking.
Zij zorgen voor de hapjes en de drankjes.
De kaart is ruim van opzet en biedt de mogelijkheid tot kiezen en proeven. Men kan bijvoorbeeld een soepje nemen, maar ook 3 kleine kopjes, om zo 3 verschillende smaken te proeven. Zo ook met de broodjes of de luxe broodjes, voor 7.50 kan men een luxe broodje nemen, of men neemt 2 of 3 halve broodjes met verschillend beleg.
Voor 8,50 kan men een keuze maken uit de salades en de koude gerechten. En ook zijn er nog diverse warme gerechtjes.
Alles is heel redelijk geprijsd. Glaasje witte huiswijn: Vin de Pays d' Oc kost 2 euro per glas. Een glas versgeperst sinaasappelsap 1,80. Een biertje, Budels biologisch uit de fles: 1,50.
We hadden een heerlijk plekje in de zon en kregen een vel papier waarop voorgedrukt ons keuzemenu stond; hierop konden we onze wensen aangeven. De bediening ging hiermee naar de keuken waar het door de chef bereid werd.
Ik ging voor een glaasje wit en nam er een 3-tal luxe broodjes bij met verschillend beleg: 1/2 meergranen pistolet met gerookte paling, forel en dillesaus, 1/2 broodje De Serre, met gerookte zalm en gebakken gamba's, en een 1/2 pistolet Italiaanse kruiden met carpaccio, parmezaan, truffeldressing en pijnboompitjes.
Vanwege het prachtige weer nam ik nog een glaasje jus d' orange en daarna nog een glaasje wit.
De totale rekening (af te rekenen bij de receptie, men neemt het formulier mee waarop staat wat men genuttigd heeft) bedroeg dus 13,30 voor een vorstelijke lunch.
De bediening was allercharmantst, het zonnetje scheen, het was een heerlijke middag!
In de toekomst wil de Serre, onder leiding van Carin van de Ven, de menukaart verder gaan uitbreiden met verschillende sandwiches, tosti's en diverse luncharrangementen, waaronder een Engelse afternoon (high) tea.
Voor mij was het een onverwachte en bijzondere ervaring. Een alleraardigst initiatief en een heel goed uitgewerkte formule!

zaterdag 13 september 2008

In een groen groen groen groen....





Tijdens een wandeling met de hond liep ik langs een veld waar zojuist verse venkelknollen waren geoogst. De lucht geurde naar anijs en ik zag dat er tijdens het (machinaal?) rooien nog vele knolletjes waren overgeslagen en waren blijven liggen.
Dus we zijn het veld eens opgelopen en hebben wat stronkjes uitgezocht en mee naar huis genomen. Ook wat vers groen was snel geplukt.
Ik had een mooi stuk zalmfilet en besloot het simpel te houden.
Hierbij kwam een aardappel en nog wat versgeplukte lamsoor uit Zeeland. En natuurlijk een flink bedje van ons gevonden voorwerp.
Een pan met rösti van Zeeuwse kleipiepers, snel schillen en raspen in de Magimix. Zout en peper erbij en in een niet te grote koekenpan bakken (met deksel erop) 1 x keren en afbakken.
De wok werd opgestookt en gevuld met venkel.
Goede producten hebben geen poespas nodig. Alleen een klont boter.
De venkel ging in stukjes in de wok met wat bretonse boter, een beetje knoflook en zeezout. Toen het begon te caramelliseren, deed ik er een kneepje citroensap bij. Klaar in 7 minuten! Dit was het bedje voor de zalm. De filet was zo mooi en vers, ook die werd alleen gebakken met wat peper en zout.
Lamsoortjes vlug gewokt in een hete pan. Puntje rösti met de goede smaak van Zeeuwse Frieslanders (je moet er maar opkomen), bordje opgemaakt en smullen maar. Glaasje Sauvignon Blanc erbij om het af te maken. Dit was wat je noemt snelle hap, echt fastfood.
Eten van het boerenland. Zó klaar. Maar wat lekker!
Van de opbrengst van onze volgende wandeling ga ik een venkelsoepje koken.
Leuke recepten en info over deze lekkere groente kan je hier vinden, een prachtige site over venkel: http://www.venkel.nl/templates/dispatcher.asp?page_id=1576

SUGARDADDY




Als wij vakantie hebben lezen we de krant. En wel die van wakker Nederland. Want die is overal te koop.


Uiteraard lees ik met aandacht de dagelijkse column van ' Culipro' Ramon Beuk. Iedere dag pent hij een recept neer voor 4 personen.
Hij brengt zijn passie voor koken over, lekker koken hoeft niet moeilijk te zijn en voor speciale gelegenheden bewaard te worden. Via onderstaande link kom je in de receptendatabase en vind je een greep uit zijn vele culinaire uitspattingen. Aldus de website van onze tv kok.
Deze recepten zijn overigens allemaal na te lezen op: http://www.telegraaf.nl/etenengenieten/recepten/
2 zaken vielen mij ogenblikkelijk op:
- het veelvuldige gebruik van fruit en vruchten
- in bijna elk recept wordt suiker gebruikt, of een ingekookt stroopje van het een of ander.

Wat zou hier achter zitten? Wordt Ramon gesponsord door de suikerfabrikanten? Of heeft hij 'gewoon' een sweet tooth? Een blik op de receptenpagina van Suikerinfo.nl , de officiele website van grootproducent Suikerunie leert mij dat men hier spaarzamer omgaat met het gebruik van suiker in de recepten dan de heer Beuk.
1 eetlepel wordt wel genoemd, het is dan ook een website over suiker, niks meer en niks minder!
Maar sommige recepten van Beuk daarentegen vragen 2 tot 4 eetlepels suiker!
Tel uit je winst. Dat heb ik dus even gedaan. Ik heb een greep gedaan uit een willekeurige week met Ramon recepten.
Het totaal voor 4 personen komt te staan op: 22,5 eetlepels + 50 gram suiker. Plus iets meer dan 5 dl. rode port, gembersiroop, ketjap manis of anders.


Normaalgesproken doe ik maanden met een pak suiker. Behalve als we eens een taartje bakken. Zou ik gaan Ramon-koken, dan gaat zo'n pak beduidend sneller leeg!
In deze tijd waarin de mensen dikker en dikker worden en steeds meer Nederlanders ongemerkt Diabetes type II hebben of krijgen, zou het prettig zijn dat er recepten komen waar geen suiker in verwerkt is. Een schep suiker in een gewone maaltijd, dat hoeft toch niet? Zelf ben ik ook niet dol op het gebruik van fruit in een warme maaltijd. Maar dat is mijn persoonlijke mening. Ik ken zat mensen die dol zijn op Tong Picasso, chutneys en Pilav.
Anno 1975 was er al een prachtig boek van William Dufty over de Sugarblues. Hij was zijn tijd ver vooruit en concludeerde destijds dat suiker een verslavend middel was. Later kreeg hij gelijk toen uit studies bleek dat er inderdaad verbanden bestaan tussen suikerverslaving, obesitas, diabetes en depressies.
Het verbaast me daarom zo dat een moderne kok zoveel suiker nodig heeft voor de bereiding van zijn maaltijden. Ik verwijt de voedingsmiddelenindustrie in dit land altijd het gebruik van suiker als goedkope smaakmaker. Slasauzen, mayonaises en dressings, pakjes en zakjes, alles is mierzoet, blèeeech! En maak het daarom zelf, of neem het mee uit Belgie of Frankrijk.
Beste Ramon, doe mij en je grote schare fans een plezier: mag het alsjeblieft een schepje minder zijn voortaan?

Voor de liefhebbers volgt hier het recept van bovenstaand plaatje:
Wilde spinaziesalade met biefstuk en tomaatjes
Nodig voor 4 personen:
800 gr kleine aardappels
200 gr wilde spinazie
500 gr biefstuk
250 gr cherrytomaatjes
½ dl rode port
2 limoenen
2 eetlepels suiker
½ dl olijfolie
2 eetlepels verse dragon
Dit is echt een heel snel gerecht. Afgezien van het koken van de aardappels ben je binnen tien minuten klaar. Het is een kwestie van even alles klaar leggen en dan in één keer door. We willen vandaag roosteren, niet stoven. Als de pan niet echt heet is, gaat het zeker mis en krijgen we tomatensap. Hoog vuur dus!
Kook de aardappels in de schil, laat ze uitstomen en snijd ze in de lengte doormidden.
Verhit een koekenpan met een klein drupje olie op hoog vuur. Voeg de aardappels en even later ook de doorgesneden tomaatjes toe en rooster kort. Haal uit de pan en leg apart. Bak de in dunne plakjes gesneden biefstuk kort in de hete pan en breng ze op smaak met zout en peper. Zet ook het vlees apart. Blus de hete pan af met de port en het limoensap. Draai het vuur uit, voeg de suiker, dragon en olie toe en roer goed door. Serveer direct.
Leg wat wilde spinazie op een bord. Verdeel de geroosterde aardappels en tomaatjes erover. Leg daarop wat plakjes biefstuk en bedruppel met de dressing.
Bereidingstijd: 30 min.




woensdag 3 september 2008

Roze Knoflook







Heeft u dat ook wel eens?






Je houdt van koken, dus gebruik je af en toe een ferme bol knoflook. En dikwijls komt dat spul dan uit China. Niks ten nadele van China, maar de knofjes vertonen vaak schimmelplekjes, zijn haast altijd beschadigd en echt vers zijn ze nooit.
Iemand had me verteld dat ik dan eens bij een groothandel moest zoeken, want daar verkochten ze 'van die goeie Franse'. Dus ik naar de ISPC, een verhaal op zich natuurlijk, maar daar verkochten ze roze knoflook...maar niet met het label rouge. Wel voor erg veel geld....
Dus ik naar de Sligro, ook een leuke culinaire shopervaring, maar daar kwam de knoflook, ondanks het bordje wat boven het product hing met Roze Lautrec Knoflook, uit Argentinië. Hmmm. Die heb ik ook maar laten liggen. De Makro zit in onze plaats op de hoek van de Sligro, dus daar gekeken, en waarempel, ze verkopen daar Roze Lautrec Knoflook. Maar het was nog oogst van vorig jaar.
En de prijs was stevig.
Maar ik begon toch wel visioenen te krijgen van sappige roze knoflook. Een jeugdherinnering kwam bovendrijven, toen ik als puber eens op vakantie was ten zuiden van de stad Albi, waar ik het jaarlijkse knoflookoogstfeest heb mogen meemaken. Geweldig vond ik dat. De dorpelingen hadden een aantal weken keihard gewerkt om de knofjes met de hand te oogsten. Die werden vervolgens in open schuren aan het plafond te drogen gehangen. En in zo'n prachtige oude open schuur was het dorpsfeest. Men kon er drinken en er was een BBQ. En men hield zich bezig met de nieuwe oogst. Ze draaiden strengen in no time bij elkaar en hielden hier zelfs wedstrijden in! Ook werd de knoflook gekeurd, dit ging als volgt: men neme een teen knoflook en ete hem op! Dat vond ik behoorlijk stoer. En het leek me tevens een prima afschrikmiddel tegen muggen, vampiers en ander gespuis.
Dat was dus de knoflook waar ik naar op zoek was. En laat ik nou op internet vinden waar ik naar zocht.
Een mooie site over de roze Lautrec knoflook en een Nederlandse site van het bedrijfje Car l'eau, die mooie eerlijke (en met eerlijk bedoel ik gedocumenteerde en traceerbare) knoflook en andere producten verkoopt.
Dus daar heb ik een aantal strengen besteld.
Ik was naar mezelf toe in een genereuze bui dus kocht er meteen een knoflookmolentje bij, wat de knoflook snijdt en niet verplettert. Zo behoud je dus de sappen en vluchtige oliën. (prima ding trouwens als je uitgebreid wilt koken om vantevoren een ruime portie knoflook te snipperen)
De roze knoflook viel me een beetje tegen eerlijk gezegd. Ik had een streng met wat 'stoffige' knoflook en als de geur niet goed is, kan het een heel gerecht bederven. Dit mailde ik naar Car l'eau, die prompt reageerde: Omdat we ons aan het eind van het seizoen bevinden, kan het zijn dat de knoflook wat in kracht afneemt, of dat er een pit in het centrum komt.
Ze vonden het heel spijtig dat het product niet aan de verwachtingen voldeed. Graag wilden ze het nummer wat op het rode label stond om in Frankrijk navraag te doen. Op dit label staat de naam van de producteur en zo blijft uiteraard de kwaliteit gewaarborgd. Ik kreeg per omgaande mijn geld teruggestort en de belofte dat ik bij de nieuwe oogst een proefje zou krijgen van de verse roze Lautrec knoflook.
En vorige week was het zo ver. Hiephiep, een mooi doosje met de post met daarin een streng superverse roze knoflook, keihard, met roze blosjes.
De geur is verukkelijk, maar niet heel scherp. De smaak is geweldig.
Er zat een aardig kaartje bij met: Zoals beloofd! Kijk, dat vind ik nog eens leuk. Een serieus bedrijf met respect voor de klant en hart voor de producten. 10 punten voor Car l'eau. Hier moet u zijn voor de échte verse roze knoflook. Label Rouge. En niks duurder dan in de horecagroothandel.
Ik verheug me er al op om met de knoflook te gaan koken. Op het wensenlijstje staat al een van mijn lievelingsrecepten, gebaseerd op een recept van Patricia Wells, uit het boek Bistro cooking uit 1989. Ik heb het enigszins veranderd, omdat ik het gecombineerd heb met het recept van Kip van Tante Paulette uit Lyon.
Recept knoflookkip:
Ingredienten:
1 struise (boeren)kip, bij voorkeur ook een label rouge
een paar stengels bleekselderij, in kleine blokjes gesneden.
ca. 3 bollen roze Lautrec knoflook, tenen schoongemaakt.
(een gedeelte wordt in plakjes gesneden)
2 a 3 glazen witte wijn, evt. aangevuld met kippenbouillon
zout, zwarte peper en vers geraspte nootmuskaat
olijfolie en 1 el. boter.
Scheut cognac

Kruid de kip met royaal zout, nootmuskaat en wat zwarte peper naar smaak.
Braad de kipstukken aan, tot het vel goudgekleurd is.
Doe dit evt. in 2 keer.
Haal kip eruit en bak in braadvet eerst de bleekselderij en daarna de knoflook even aan.
Kip erbij en cognac toevoegen en aansteken.
Kip en groente flamberen
Wijn toevoegen
Evt. wat bouillon erbij.
Laten sudderen tot kipstukjes gaar zijn en saus wat is ingekookt.
Lekker met een goed stuk brood (soppen mag!) en een groene of tomatensalade.









woensdag 20 augustus 2008

Het Mossel en Oestermekka, Yerseke




Een dorp van niks. Maar éten kan je er! Als je van vis houdt tenminste. Want dat is toch het meest prominent op de kaart aanwezig van de diverse restautants. Ik heb een wensenlijstje met adressen waar ik in dit schone dorp van kreeften, mosselen en oesters nog allemaal wil gaan eten.Eén adres kan ik doorstrepen van de lijst. Een grappig en leuk adres in de jachthaven. Een veredelde viskraam, frietenkot, met plestik tafeltjes en het bestek gewikkeld in blauwe servetjes. Het is de Viskêête van Piet van Oost. Piet is een handelaar in mosselen en oesters. Hij doet ook in vis. Midden in de jachthaven van Yerseke staat zijn zaak. http://www.pietvanoost.nl/
Rechts de oesterputten met de bijbehorende kleine huisjes. Links de Alexanderhaven voor de jachtjes. En in het midden staat pront de Keet van Piet. Op een aantal huisjes tref je zijn naam aan, daar bevinden zich de verse mosselen en oesters. De viskotter ligt voor de deur en valt bij eb droog en hangt er een beetje zielig bij....Maar bij vloed is het een bedrijvigheid van jewelste. Dan varen scheepjes vol met mosselen af en aan en worden gelost aan de smalle kade. Je kan er eenvoudig eten. Verse vis. Er komen Zeeuwen, veel belgen en intrigerende koppels van oudere heren met spannende Aziatische wederhelften. Iedereen heeft één doel voor ogen: Lekker eten voor een schappelijke prijs. Je krijgt er gratis het mooiste uitzicht over de Oosterschelde bij.Bij binnenkomst stuit je op een enorm homarium, waar de Oosterscheldekreeft vrolijk rondkruipt. In de bak ernaast de mindere goden. Ook lekker, maar minder verfijnd: de Canadese kreeft. Ik dacht altijd dat het een fabeltje was dat de Oosterscheldekreeft een beetje blauwïge gloed had. Tot ik oog in oog stond met een exemplaar die van grote diepten vandaan kwam. Hij was lavendelblauw, ongelogen. Wat een prachtig dier! (ahum en het water liep me in de mond) Maar goed, we kwamen om te eten en wat kiest men zoal, op een mooie zaterdagmiddag in Zeeland? Hmm. om te beginnen dan maar een harinkje, die ter plekke en geheel volgens de regelen der kunst werd schoongemaakt. Terwijl we onze haring zaten te smullen (de prijs per stuk bedraagt 1.95 in de Viskêête, in de viskraam ernaast koop je dezelfde haring van Piet 4 voor 6 euro) bedachten we dat we oesters wilden hebben. Die werden ons dus afgeraden. Jaja, en terecht. De oesters waren nog niet op oorlogssterkte en het is eigenlijk te vroeg in het seizoen. Ze kunnen nu melkachtig wit zijn. (wat overigens klopt, want vanaf onze boot in de Grevelingen hebben we een paar oestertjes opgedoken voor consumptie, maar die durfden we vanwege de melk niet te eten)Dus geen verse oesters (die overigens 1.50 per stuk kosten) Maar dan toch wel een paar gegratineerde oesters (1.75 per stuk) Ach, gewoon even voor de smaak.Daarna gingen we ertegenaan met een dampende kop huisgemaakte kreeftensoep. Die kost 7.50 per kop, maar dan krijg je er royaal brood en (kruiden) boter bij en ook een klein slokje franse cognac voor d'r in...Deze soep bevatte dus ongehoord grote stukken pure kreeft, was pittig en goed op smaak. En het goede nieuws was: voor 9.95 kan je een liter in de naastgelegen viskraam meenemen (diepvries dan).We begonnen wat bodem te voelen en gingen toch voor een visje. Ik had geweldige mosselen, gekookt, simpel, lekker.Er zaten 2 sausjes bij, maar die vind ik nooit zo lekker, het is van dat pottenspul, zonde van die lekkere schaaldieren. Dat hebben ze niet nodig!Mijn verkering had een paar slip (hoewel ze het hier met de gevreesde B schrijven) tongetjes, 3, met frieten en saus, voor 12.50.En junior zat te smullen van kibbelingetjes met frieten erbij. Jongens wat een feest. Voor de mosselen betaalden we 16.95.Tijdens een volgend bezoek namen we eens een gezonde salade Zeekêête met diverse soorten vis, een reusachtige portie trouwens, ik had de garnalensalade, met wat roze maar merendeels grijze garnaaltjes, bijna meer dan ik op kon. Zo'n bordje vis kost dan ca. 12.00 euro.De Zeekêête heeft er een fan bij in elk geval. Volgende keer ga ik voor de kreeft, maar dan niet met de cocktailsaus, ik vraag er wel brood en (gesmolten?) boter bij, dan kan er niks meer misgaan.De volgende resto's hopen wij op (korte) termijn nog te gaan bezoeken in dit culinaire visdorp.Vistro Nolet, het menu wat op het krijtbord buiten hing was zeer verleidelijk. http://www.nolethetreymerswale.nl/index.php?id=107&name=De%20Vistro&language=1En ook graag een tochtje naar de Oesterbeurs, vanwege de aantrekkelijke menukaart en de goede prijs/kwaliteitverhouding (aldus Michelin)http://www.oesterbeurs.nl/Uiteraard volgt tzt een verslag.
Geplaatst door Mel op 12:49
Labels: visje eten